Frits Prakke

Dr. V. en de 1.040 uren norm

In Technisch Weekblad on zondag, januari 20, 2008 at 18:58

Het is goed te beseffen dat de politiek, in het bijzonder de Tweede Kamer, niet veel kan. Algemene prioriteiten verwoorden, ja. Begrotingsgrenzen bepalen, ja. Het scheppen van brede kaders, ja. Het mobiliseren van de opinie of het halt toeroepen aan misstanden, dat kan de TK ook. Op een goede dag. Maar de uitvoering in de praktijk moet aan anderen worden overgelaten. Daarvoor zijn er ondernemers, maatschappelijke organisaties, overheidsdiensten, professionals, en niet te vergeten, de burgers.

Als de politiek deze beperking niet in acht neemt gebeuren er ongelukken, zoals de bouw van de onverkoopbare RSV-kolengravers (1981), de inmenging in de technische specificaties van een nieuw paspoort (jaren 90), of het ingrijpen bij de invoering van een chip in een nieuwe OV-kaart (deze week). Het mag zeker ook als een ongeluk gelden dat de Tweede Kamer vorig jaar een norm van 1.040 lesuren heeft gespecificeerd voor het voortgezet onderwijs. Daarmee is getreden in de verantwoordelijkheid van scholen. Dit kan slechts leiden tot bureaucratische schijnbewegingen die ten koste gaan van de energie en het zelfbewustzijn van de scholen. En die zijn juist zo nodig voor de werkelijke verbetering van de kwaliteit van het onderwijs.

Denk eens na over de beste vijf docenten die je in je leven hebt gehad. Waren dat degenen die zich het beste conformeerden aan de geldende regels van het onderwijsministerie, of zelfs van de schooldirecteur? Ik moet dan denken aan mijn leraar Duits, Dr. V., een veelgeplaagd man omdat in die tijd een vier voor Duits op je rapport nog gold als een soort verlate verzetsdaad. Algemeen bekend was dat in tien jaar niet één van zijn leerlingen voor het eindexamen Duits een onvoldoende had gehaald. Dr. V. vond ook dat vierdeklassers oud genoeg waren om originele teksten van de filosoof Immanuel Kant te lezen en te vertalen. Kritik der Reinen Vernunft. Lesprogramma’s vond Dr. V. iets voor klerken. Tussen mij en Kant is het nooit veel geworden, maar ik heb daardoor wel een levenslang respect voor de Duitse taal gekregen. Ook heb ik dankzij Dr. V. leren biljarten. Ongeveer de helft van de lesuren was hij “nicht disponiert” en doken de meisjes en jongens van de klas in het nabijgelegen café. Toen waren er nog geen ophokuren.

Iedereen wil het onderwijs in Nederland verbeteren en meestal willen ze dat het weer net zo goed wordt als vroeger. De werkelijkheid is ingewikkelder. Alles bij elkaar genomen valt niet te ontkennen dat er in dertig jaar kwantitatief en kwalitatief grote prestaties zijn geleverd. Deze ontwikkeling is slechts belast door de herhaaldelijke inmenging van de politiek in de uitvoering van het onderwijs, daar waar slechts brede kaders hadden moeten worden gegeven. De klas van Dr.V. zou allang gestaakt hebben.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: